Zomaar

Groene vingers.

Mijn witte roos, Sneeuwitchen, een geschenk van mijn zoon, was op sterven na dood. Alle boeken had ik erop nagekeken, ik kon niet vinden wat de oorzaak was. Toen hoorde ik van een echtpaar, dat een rozentuin had aangelegd en openstelde voor publiek. In België hadden ze ook zo'n tuin gehad bij hun eeuwenoude familiehuis. Door de aanleg van de hoge snelheidstrein hadden ze alles moeten verkopen. Nu hadden ze in een paar jaar tijd weer zo'n prachtige tuin aan kunnen leggen. Deze mensen zouden me vast wel kunnen helpen, of liever gezegd, de roos.

Ik belde op en kon langskomen. Bij het hek zag ik al dat ze groene vingers hadden. De tuin was prachtig aangelegd. Ik gaf een slinger aan een grote bel, het leek wel een kerkklok. De vrouw kwam aanlopen. Ze was in de tuin bezig, uiteraard, in haar ene hand hield ze een snoeischaar, want reken maar niet, dat hier uitgebloeide rozen lang bleven zitten, zoals bij mij. In haar andere hand hield ze een houten kistje om de rozenblaadjes in op te vangen. En een paar tuinhandschoenen. Groen .

Ik keek m'n ogen uit. Als ik al dacht dat mijn tuin al echt op een tuin begon te lijken, bij deze viel alles in het niet. Overal was zorg aan besteed. Onder een pergola van heerlijk ruikende rozen, stond een oud bankje. Er waren klimrozen, kruiprozen, theerozen, stamrozen. Ik had nooit gedacht dat er zoveel soorten bestonden. Ze reden de hele wereld af om nieuwe exemplaren te ontdekken en te kopen. Enfin, ze hadden ook geen kinderen, vertelde ze me, dus al hun tijd en energie ging in de tuin.

Ze zou eens komen kijken naar mijn Sneeuwitchen en dat deed ze op een regenachtige dag. Daar herken je de echte tuinliefhebber in. Ik zou binnenblijven als het regende. Er zat een heel klein beestje op, met het blote oog nauwelijks te zien, maar zij herkende het direct. Ik kocht een product, maar het heeft niet meer geholpen. Sneeuwitchen ging dood..

Een paar dagen later hield ze open huis, of liever gezegd, open tuin.

Van heinde en ver kwamen er mensen kijken, tientallen tuinliefhebbers.Iedereen hing aan haar lippen. Ze had zoveel moois te laten zien en kon overal over vertellen. Ze vertelde dat bij een bezoek aan andere tuinen, de mensen vaak expres zaadjes laten vallen uit hun zak , zodat de gastvrouw het andere jaar verrast nieuwe bloemen ontdekt.

En mijn gedachten dwaalden af.

De Heer wil dat we zaaien. Overal in andersmans tuinen, levens, zaadjes laten vallen. Zodat ze op een dag ook verrast de Heer zullen ontmoeten.

En wij willen ook, dat de mensen aan onze lippen hangen, als we over Jezus vertellen. Als mensen je om raad komen vragen. Als mensen mooie dingen willen en kunnen zien in jouw en hun leven. Als je al je tijd en energie kunt steken om Het Grote Nieuws te kunnen vertellen.

Ik zal eens wat meer zaadjes meenemen in m'n zak……